Kiedy pisałem o pierwszym sezonie One Piece, podchodziłem do tej produkcji z dużą ciekawością, ale też z całkiem zrozumiałą ostrożnością. Ostatecznie skończyło się wystawieniem solidnej oceny i poczuciu, że Netflix zrobił coś, co jeszcze chwilę wcześniej wydawało się niemal niemożliwe. Platforma przygotowała udaną aktorską adaptację mangi i anime, która nie wstydzi się swojego źródła. Teraz, po obejrzeniu kontynuacji, mogę powiedzieć to już całkiem otwarcie - 2. sezon One Piece to jest jeszcze lepsza odsłona tej przygody.
Drugi sezon, czyli „One Piece: Kurs na Grand Line”, zadebiutował 10 marca 2026 roku i ponownie liczy 8 odcinków. Każdy trwajacy mniej więcej około godziny. Tym razem historia obejmuje wydarzenia od Loguetown aż po Królestwo Drum. Jest to materiał, który z definicji wymaga większego rozmachu, szybszego tempa i znacznie szerszego poczucia przygody. I właśnie tutaj serial robi największy postęp. Bo choć liczba odcinków się nie zmieniła, to skala opowieści już tak, i to bardzo.
 |
| Fot. Załoga Słomkowego Kapelusza w drugim sezonie One Piece / Netflix |
Powiem wprost: drugi sezon oceniam na 9/10. Nie dlatego, że jest idealny, bo nie jest. Ma jeden zgrzyt, który naprawdę mi przeszkadzał. Mimo to całość daje więcej frajdy, więcej emocji i więcej tego prawdziwego, pirackiego smaku, którego od One Piece zwyczajnie oczekuję. To już nie jest tylko obietnica świetnego serialu. To serial, który naprawdę wypłynął na szerokie wody.
Kurs na Grand Line to dokładnie ten krok, którego ten serial potrzebował
Pierwszy sezon był dla mnie przede wszystkim historią o zbieraniu załogi. I bardzo dobrze, bo bez tego fundamentu ta opowieść nie miałaby serca. Natomiast drugi sezon wreszcie robi coś, na co od początku czekałem: przestaje być tylko opowieścią o tym, kto dołącza do Luffy’ego, a zaczyna być historią o tym, dokąd ta załoga właściwie płynie.
To niby drobna różnica, ale w praktyce wszystko zmienia. Nagle One Piece w wersji aktorskiej zaczyna oddychać pełną piersią. Czuć, że Grand Line nie jest po prostu następnym etapem fabuły. Staje się czymś w rodzaju progu, po którego przekroczeniu świat staje się bardziej szalony, bardziej nieprzewidywalny i po prostu ciekawszy. W pierwszym sezonie dostaliśmy obietnicę wielkiej wyprawy. W drugim sezonie wreszcie tę wyprawę dostaliśmy.
Zwiastun 2. sezonu One Piece
Co ważne, Netflix nie próbuje udawać, że wszystko musi być bardziej realistyczne tylko dlatego, że to live-action. Przeciwnie. Mam wręcz wrażenie, że twórcy zrozumieli po sukcesie pierwszej serii, iż nie ma sensu hamować tej historii. Skoro One Piece jest dziwne, kolorowe i momentami wręcz absurdalne, to trzeba w to wejść na całego. I właśnie dlatego sezon drugi działa lepiej. Nie przeprasza za swoją mangowość. On ją celebruje.
Wreszcie czuć smak wielkiej pirackiej przygody
Najbardziej kupiło mnie tutaj to, że tempo tej opowieści jest po prostu lepsze. Nie chodzi nawet o to, że wszystko dzieje się szybciej w sensie mechanicznym. Chodzi raczej o to, że każdy kolejny odcinek daje poczucie ruchu. Poczucie, że ta załoga naprawdę płynie coraz dalej. Co chwilę trafia w nowe miejsce, wpada na nowych wrogów, rozwiązuje kolejny problem.
Właśnie tego oczekuję od One Piece. Nie samej walki. Nie samego humoru. Nie tylko kolejnych kolorowych postaci. Chcę mieć wrażenie, że oglądam wyprawę przez świat, który za każdym zakrętem może mnie czymś zaskoczyć. Drugi sezon to wreszcie robi. Loguetown, spotkanie z Laboonem, Whiskey Peak, Little Garden, Wyspa Drum - ta podróż ma smak, rytm i charakter. Każda z tych wysp zostawia po sobie inne wrażenie, a dzięki temu serial ani przez chwilę nie wpada w monotonię.
 |
| Fot. Laboon obok pirackiego statku Luffy’ego / Netflix |
Bardzo podoba mi się też to, że twórcy umiejętnie skondensowali materiał. W przypadku anime One Piece wielu widzów kocha ten świat, ale równie wielu odbija się od jego legendarnego już rozwlekania. Tutaj tego problemu praktycznie nie ma. Serial wycina zbędne przestoje i zostawia samą esencję: emocje, najważniejsze starcia, relacje i klimat podróży. Dzięki temu osiem odcinków ogląda się trochę jak osiem małych filmów przygodowych, a nie kolejne rozdziały rozciągnięte do granic możliwości. I szczerze? Taka forma bardzo temu tytułowi służy.
To właśnie tutaj sezon drugi przebija pierwszy. Tamten był świetnym otwarciem drzwi. Ten natomiast bierze człowieka za rękę, wyciąga na pokład i mówi: dobra, to teraz naprawdę płyniemy. I ja ten kierunek kupiłem bez najmniejszego problemu.
Netflix coraz lepiej rozumie, jak przenieść dziwność One Piece do live-action
Nie oszukujmy się. Przeniesienie świata Eiichiro Ody do aktorskiej formy to zadanie z gatunku tych, przy których łatwo wypaść śmiesznie, tandetnie albo niezamierzenie kiczowato. Albo wszystko na raz. Tymczasem drugi sezon pokazuje, że Netflix coraz lepiej rozumie, gdzie leży sekret tej historii. Nie w tym, żeby ją na siłę urealnić. Sekret tkwi w tym, żeby zachować jej szaloną tożsamość i jednocześnie nadać jej odpowiedni ciężar emocjonalny.
 |
| Fot. Hiriluk wraz z Tony Tony Chopperem / Netflix |
I właśnie dlatego tak dobrze działa tutaj balans między szaloną estetyką świata a jego poważniejszą stroną. Z jednej strony mamy odważne kostiumy, dziwaczne sylwetki, przerysowanych przeciwników i bardzo świadome puszczanie oka do widza. Z drugiej strony jest większa brutalność, wyraźniejsze konsekwencje walk i poczucie, że Grand Line to miejsce autentycznie niebezpieczne. Ten świat potrafi być jednocześnie trochę jak baśń, trochę jak piracka opowieść, a trochę jak serial przygodowy dla dorosłych. Brzmi jak przepis na chaos? Owszem. A jednak działa zaskakująco dobrze.
Na plus wypada też obsada. Trzon załogi wraca pewniejszy siebie i to widać praktycznie od pierwszych scen. Iñaki Godoy nadal ma w sobie ten zaraźliwy optymizm Luffy’ego. Mackenyu dostaje materiał, który pozwala mu jeszcze mocniej wybrzmieć jako Zoro. Emily Rudd i Taz Skylar świetnie dopełniają energię grupy. A dodatkowo cała ekipa sprawia wrażenie bardziej zgranej niż wcześniej. Do tego dochodzą nowi bohaterowie, w tym Vivi i Nico Robin. Wszystkie te postacie poszerzają świat i sprawiają, że serial zaczyna pachnieć czymś jeszcze większym.
Bardzo doceniam też, że twórcy coraz śmielej korzystają z tego, co w One Piece najbardziej osobliwe. Nie chowają się za wymówkami. Nie wygładzają tej historii na siłę ani nie dmuchają na zimne, jakby bali się, że widz się spłoszy. Wręcz przeciwnie. Biorą jej dziwactwo na klatę i mówią: tak, ten świat jest pokręcony, ale właśnie dlatego go kochamy. W efekcie ten serial ma znacznie więcej charakteru niż masa współczesnych produkcji fantasy, które mimo technicznej poprawności nie mają własnej duszy.
Bandera renifera - odcinek, który ma w sobie coś z disneyowskiej baśni
Jeśli miałbym wskazać najlepszy odcinek drugiego sezonu, bez wahania wybrałbym odcinek siódmy „Bandera renifera”. I mówię to jako ktoś, kto naprawdę bardzo polubił ten bardziej przygodowy rytm całej serii. Bo właśnie tutaj One Piece trafia nie tylko w mój gust jako fana pirackich historii, ale też zwyczajnie w emocje.
Ten epizod ma w sobie coś, co trudno podrobić. To taki specyficzny rodzaj ciepłego smutku, który kojarzy mi się z niektórymi filmami Disneya. Niby oglądasz baśń. Niby jest w tym pewna umowność, trochę humoru, trochę dziwności. A jednak pod spodem pracuje bardzo ludzka, bardzo bolesna historia o odrzuceniu, samotności i potrzebie akceptacji. I właśnie dlatego ten odcinek działa tak mocno.
Wprowadzenie Choppera mogło skończyć się katastrofą. Naprawdę. Gadający renifer w live-action brzmi jak pomysł, który łatwo może wywołać mimowolne skrzywienie. Tymczasem od strony emocjonalnej twórcy trafili w punkt. Relacja Choppera z doktorem Hirilukiem ma w sobie autentyczne serce, a retrospekcje nie są tutaj zwykłym fabularnym przerywnikiem. Są fundamentem tego, dlaczego zaczynamy przejmować się tą postacią. Dzięki nim ten odcinek stał się jednym z najbardziej poruszających momentów całej serii.
 |
| Fot. Tony Tony Chopper w serialu aktorskim One Piece / Netflix |
Podobało mi się też, że mimo ryzyka zatrzymania głównej akcji serial na chwilę zwolnił i pozwolił tej historii wybrzmieć. Tak, to jest odcinek bardziej skupiony na przeszłości nowej postaci. Tak, można by powiedzieć, że przez moment wybija z głównego rytmu wyprawy. Ale wiecie co? Czasem właśnie taki postój sprawia, że dalsza podróż znaczy więcej. Bez tego Chopper byłby tylko kolejnym fajnym dodatkiem do załogi. Dzięki temu staje się kimś, kogo naprawdę chce się mieć na pokładzie.
Chopper jako bohater trafia w punkt, ale jego bardziej ludzka forma już nie do końca
No i tutaj dochodzimy do mojego największego zgrzytu z drugim sezonem. Bo o ile Chopper jako postać wypada naprawdę świetnie, o tyle jego wersja ze wzmocnieniem Heavy Point, czyli ta bardziej ludzka, umięśniona forma, zwyczajnie nie trafiła w mój gust. I warto to doprecyzować: nie chodzi mi o prosty zarzut pod adresem słabego CGI, bo z oficjalnych materiałów wynika, że ta wersja była oparta także na pracy performera w kostiumie. Problem widzę raczej w samym efekcie końcowym i w tym, jak ta forma została zaprojektowana wizualnie.
Powiem bez owijania w bawełnę: ta wersja Choppera po prostu mi się nie podobała. Było w niej coś dziwnego, trochę sztucznego, trochę niepokojącego - ale nie w ten dobry, zamierzony sposób. W świecie, który potrafi nam sprzedać gigantycznego Laboona, moce Smokera czy szaloną estetykę Baroque Works, akurat ta konkretna forma renifera wybiła mnie z seansu. I to szkoda, bo emocjonalnie cała reszta jego wątku naprawdę działa.
 |
| Fot. Tony Tony Chopper ze wzmocnieniem Heavy Point w bardziej ludzkiej formie / Netflix |
Żeby było jasne: nie uważam, że CGI w tym sezonie jest słabe. Wręcz przeciwnie. Ogólnie rzecz biorąc, widać poprawę względem pierwszej serii. Większa skala świata, bardziej rozbudowane lokacje, lepiej wyglądające moce i pewniejsza ręka w budowaniu widowiska są zauważalne. Problem polega na tym, że Chopper był od początku największym testem całej produkcji. Właśnie na nim najłatwiej wychwycić granicę między tą uroczą dziwnością a czymś, co wpada już w rejon lekkiego wizualnego dyskomfortu.
Mimo to nie zamierzam robić z tego większej wady, niż na to zasługuje. Bo kiedy kurz opada, zostaje coś znacznie ważniejszego: dobrze napisana postać i emocjonalnie mocna historia. Serial miał odwagę podjąć ryzyko. A ja wolę produkcję, która czasem potknie się na bardzo ambitnym pomyśle, niż taką, która przez ostrożność nigdy nie spróbuje niczego szalonego.
Podsumowanie i ocena końcowa
Drugi sezon One Piece od Netflix to dla mnie przykład worowej kontynuacji. Nie tylko nie gubi tego, co działało wcześniej, ale jeszcze potrafi to rozwinąć. Jest tu lepsze tempo, większa przygoda, więcej różnorodnych wysp, dojrzalszy ton, pewniejsza obsada i wyraźnie mocniejsze emocjonalne uderzenie. Jeśli pierwszy sezon był udanym startem, to drugi jest momentem, w którym ten serial naprawdę łapie wiatr w żagle.
Co ważne, nadal czuć tu ducha oryginału. To wciąż One Piece, które nie zapomina, że wyrosło z mangi i anime. Jednocześnie jest to adaptacja świadoma własnego medium. Potrafi skracać, kondensować i przebudowywać pewne elementy tak, by działały lepiej w formacie serialu aktorskiego. I właśnie dlatego wiem, że ten sezon oglądałem z jeszcze większą przyjemnością niż poprzedni.
Czy wszystko zagrało idealnie? Nie. Umięśniona, ludzka forma Choppera pozostaje dla mnie wyraźnym minusem. Ale poza tym naprawdę trudno było mi oderwać się od tej wyprawy. Szczególnie że największą siłą One Piece jest serce bijące w centrum tej historii.
Dlatego moja ocena jest prosta: 9/10. Sezon pierwszy bardzo mi się podobał, ale sezon drugi wszedł na wyższy poziom. A po takim finale aż chce się już wypatrywać, co przyniesie 3 sezon One Piece. Muszę przyznać, że fundament pod dalszą część tej historii został położony naprawdę mocno.
A jak Wy odebraliście ten sezon? Też uważacie, że „Kurs na Grand Line” okazał się lepszy od pierwszej serii? A może jednak bardziej podobał Wam się początek tej przygody? No i koniecznie dajcie znać, jak Wam spodobał się Chopper. Kupiliście go bez zastrzeżeń, czy ta jego umięśniona forma też Was wybijała z seansu?
KOMENTARZE