$type=grid$count=4$tbg=rainbow$meta=0$snip=0$rm=0$show=home

The Legend of Zelda: Ocarina of Time na Switch 2 - recenzja mojej pierwszej Zeldy

Moja pierwsza Zelda w życiu! Recenzja The Legend of Zelda: Ocarina of Time na Nintendo Switch 2. Zagadki, klimat Hyrule, plusy, minusy i ocena.

Siedzę w pracy, ale myślami wciąż jestem w Hyrule. Zastanawiam się, czy do pewnego miejsca powinienem udać się jako dorosły Link, czy może jako dziecko. Głowię się, co warto zrobić z niedawno zdobytym przedmiotem i gdzie jeszcze warto zajrzeć przed kolejną świątynią. Dobrze znam to uczucie. Kiedyś towarzyszyło mi w szkole, gdy do powrotu do domu i włączenia gry zostawało jeszcze kilka długich lekcji. Nie sądziłem, że The Legend of Zelda: Ocarina of Time tak łatwo obudzi we mnie te wspomnienia.

Konsolę kupiłem w sierpniu 2026 roku, a remake Ocarina of Time na Nintendo Switch 2 to moje pierwsze spotkanie z Zeldą. W grze spędziłem 26 godzin, przy okazji wykonując również sporo zadań pobocznych. Włącznie z wyprawą po Miecz Wielgorona, bo ratowanie świata ratowaniem świata, ale dobry sprzęt sam się nie zdobędzie. To była fantastyczna przygoda. Bawiłem się świetnie i grę oceniam na mocne 9/10 - głównie za sprytne zagadki, dobre tempo i świat, który chciałem poznać od podszewki.

Młody Link spogląda na rozległą równinę Hyrule, otoczoną górami, zielonymi wzgórzami i murami zamku.
Fot. Widok na Równinę Hyrule / The Legend of Zelda: Ocarina of Time. © Nintendo.

Pierwszy raz w Hyrule

Fabuła korzysta z prostych baśniowych motywów: młody bohater musi ocalić królestwo, choć to zadanie znacznie przerasta jego skromne początki. Gra nie robi nudnych wykładów, by nadać podróży cel. Poszukiwanie Szmaragdu Kokiri, Rubinu Goronów i Szafiru Zorów pozwala stopniowo poznawać mieszkańców Hyrule oraz ich problemy. Dzięki temu kolejne misje mają sens. Nie są tylko nudną listą spraw do odhaczenia.

Dużo robią tutaj drobne gesty. Wróżkowa okaryna, którą Link otrzymuje od swojej przyjaciółki Sarii, ma znaczenie jeszcze zanim w jego ręce trafi tytułowa Okaryna Czasu. Zwykły przedmiot do rozwiązywania zagadek staje się pamiątką po bliskiej osobie. Takie powiązanie fabuły z mechaniką działa na mnie o wiele lepiej niż kolejne strony tekstu. Zwłaszcza gdy dzięki odpowiedniej melodii możemy „zadzwonić” do przyjaciółki. Saria zawsze chętnie opowie nam wtedy o miejscu, w którym właśnie jesteśmy.

Młody Link rozmawia z Sarią w zielonym lesie Kokiri, a obok bohaterów unoszą się świecące wróżki.
Fot. Spotkanie Linka z Sarią. / The Legend of Zelda: Ocarina of Time. © Nintendo.

Prawdziwe emocje przychodzą w chwili, gdy Link skacze w czasie o siedem lat do przodu. Wracam do znanych już miejsc, ale wszystko wokół jest inne. Dawniej pełne życia krainy teraz są mroczne, ponure i pełne grozy.

Pamiętam, jak te krainy wyglądały wcześniej, więc od razu dostrzegam każdą zmianę i czuję jej ciężar. Gra najpierw dała mi czas, by polubić ten świat i jego mieszkańców. Dopiero później sprawdziła moją reakcję, gdy sielanka ustąpiła miejsca zagrożeniu.

Przez równinę do zupełnie innego świata

Równina Hyrule świetnie porządkuje całą wyprawę. To centralny hub, przez który przemieszczam się między kolejnymi częściami królestwa. Szybko zaczynam kojarzyć kierunki i rozumieć, jak poszczególne instancje łączą się ze sobą. Powrót na otwartą przestrzeń daje też chwilę oddechu po bardziej zamkniętych, wymagających skupienia lokacjach z zagadkami logicznymi.

W grze jest na czym zawiesić oko. Zieleń lasu ustępuje skalistemu Szlakowi na Górę Śmierci. Spokojna Wioska Kakariko wyraźnie odcina się od mrocznego Cmentarza, a Pustynne krajobrazy Gerudo kontrastują z otoczeniem Jeziora Hylii. Z czasem świat wystawia mnie na kolejne wyzwania, dostarczając nowych bodźców: lód w zamrożonej Fontannie Zorów, ogień w Kraterze w Górze Śmierci, groza w drodze ku Świątyni Cienia. Trudno znudzić się jednym widokiem, gdy wyprawa tak często zmienia klimat.

Widok na Podzamcze Hyrule w grze The Legend of Zelda: Ocarina of Time. Kolorowe kamienice, kwiaty i sztandary z herbem królestwa zdobią główną ulicę prowadzącą w stronę zamku.
Fot. Podzamcze Hyrule zachwyca baśniową architekturą. / The Legend of Zelda: Ocarina of Time. © Nintendo.

Baśniowa oprawa dobrze spaja ten zróżnicowany świat. Nie chodzi tu tylko o ładne widoki na pamiątkowe zdjęcia. Wygląd miejsca pomaga nastawić się na to, co mnie tam czeka. Las zachęca do zaglądania między drzewa, góry sugerują wysiłek i niebezpieczeństwo, a cmentarne zakamarki odbierają część wcześniejszej beztroski. Podoba mi się ta różnorodność: Hyrule potrafi być przyjazne, zabawne, tajemnicze i zwyczajnie ponure, ale zawsze zachowuje swój styl.

Jeszcze jedno narzędzie, jeszcze jedna zagadka

Największą siłą Ocarina of Time jest dla mnie tempo, w jakim gra daje nam nowe zabawki. Kolejne narzędzia trafiają do naszego ekwipunku w idealnym rytmie. Mam czas je poznać, przetestować, a potem użyć w trudnej sytuacji. Dzięki temu rozwój Linka czuję głównie poprzez to, co potrafię zrobić w świecie gry.

Zdobycie nowego sprzętu od razu uruchamia pamięć. Przypominam sobie przeszkodę, której wcześniej nie mogłem pokonać, albo zakątek wyglądający na dostępny pod jakimś warunkiem. Nagle mam powód do powrotu. To bardzo przyjemny rodzaj postępu, bo nagrodą jest odkrycie sekretu, który jeszcze godzinę temu nie miał sensu.

Link otwiera dużą drewnianą skrzynię ze skarbem, podczas gdy w tle unosi się duch grabarza.
Fot. Odkrywanie sekretów i zdobywanie nowych przedmiotów podczas zwiedzania Hyrule. / The Legend of Zelda: Ocarina of Time. © Nintendo.

Same łamigłówki są znakomite. Uwielbiam badać teren, składać poszlaki i sprawdzać, jak mój sprzęt pasuje do otoczenia. Gdy wpadnę na pomysł, od razu chcę go przetestować. Gra wywołuje ten świetny moment olśnienia: już wiem! A chwilę później rzuca mi kolejne wyzwanie.

Świątynie nadają temu rytm. Świątynia Kniei, Świątynia Wody czy Świątynia Cienia mają tak inny klimat i układ, że każdy próg przekraczam z ciekawością. Co mnie tam zastanie? Jakie zagadki na mnie czekają? Nowe otoczenie wymaga ponownego rozejrzenia się i zrozumienia zasad. Nawet gdy znam już schemat zabawy, wciąż chcę odkryć, jak twórcy ograją go tym razem.

Walka dobrze przerywa te chwile skupienia, choć to zagadki oceniam wyżej. Zwykłe starcia są prostsze i mniej zajmujące niż rozpracowywanie kolejnych komnat. Najlepiej wypadają starcia z bossami, które również wymagają obserwacji i użycia właściwego narzędzia. Wtedy wiedza zdobyta w drodze ratuje skórę w boju, a całość klei się idealnie.

Przy walce z Koume i Kotake odezwał się we mnie również fan anime. Dwie wiedźmy, jedna władająca ogniem, druga lodem, natychmiast przywołały skojarzenie z Yubabą i Zenibą ze Spirited Away: W krainie bogów. Wielkie nosy, karykaturalne twarze i ten dziwny urok, przez który nie wiesz, czy parsknąć śmiechem, czy trzymać dystans. Patrzyłem na nie i od razu wiedziałem, z kim posadziłbym je przy jednym stole.

Wiedźma Koume w czerwonym stroju i ozdobnym nakryciu głowy przywołuje płomienie podczas walki.
Fot. Koume włada ogniem i wraz z Kotake tworzy duet wiedźm. / The Legend of Zelda: Ocarina of Time. © Nintendo.

To tylko moje luźne skojarzenie, a nie szukanie bezpośredniej inspiracji. U Koume i Kotake przeciwieństwo jest dosłowne: ogień spotyka się z lodem. U sióstr z filmu Ghibli ważniejsze są ich charaktery i stosunek do głównej bohaterki. Łączy je za to umiejętne mieszanie komizmu z niepokojem. Uwielbiam ten baśniowy trik. Groteskowa postać potrafi rozbawić swoim wyglądem, a po chwili pokazuje, że nie wolno jej lekceważyć.

Wiedźma Kotake w niebieskim stroju przywołuje lodowy czar, otoczona błękitnym światłem i magicznymi efektami.
Fot. Kotake posługuje się magią lodu, stanowiąc przeciwieństwo władającej ogniem Koume. / The Legend of Zelda: Ocarina of Time. © Nintendo.

Czas przydaje się także poza głównym wątkiem

Bardzo często korzystałem ze zmiany między dzieckiem a dorosłym Linkiem. Podróże w czasie szybko weszły mi w nawyk podczas zadań pobocznych. Gdy jakaś łamigłówka nie miała sensu, zaczynałem brać pod uwagę wiek bohatera oraz moment, w którym badam dane miejsce.

Mechanika podróży w czasie całkowicie zmienia myślenie o łamigłówkach. Samo pytanie o brakujący przedmiot przestaje wystarczać. Liczy się też to, kiedy próbuję go użyć, do kogo dotrę i co w danej chwili potrafi Link. Przenoszenie się w czasie pomogło mi rozwikłać wiele pobocznych łamigłówek i nauczyły uważnie obserwować całe Hyrule. Dobrym przykładem są tu magiczne fasolki. Posadzone w wybranych miejscach gdy Link jest jeszcze młody, pozwalają rozwiązać zagadki środowiskowe dopiero dorosłemu bohaterowi.

Z zadań pobocznych szczególnie zależało mi na zdobyciu Miecza Wielgorona, najlepszej broni w grze. Doprowadziłem tę wyprawę do końca i była ona dobrym przykładem tego, dlaczego czasem warto zejść z głównej trasy. Na końcu czeka nagroda, która mocno ułatwia dalszą walkę, a sama podróż pozwala jeszcze lepiej poznać świat gry.

Dorosły Link w czerwono-brązowej zbroi spogląda przed siebie z zaskoczeniem, a obok niego unosi się świecąca wróżka.
Fot. Dorosły Link przed finałową walką. / The Legend of Zelda: Ocarina of Time. © Nintendo.

To samo dotyczy ukrytych fontann Wielkich Wróżek. Naprawdę warto ich szukać, bo dary tych istot mocno ułatwiają życie. Przykładowo Dar połowicznych obrażeń zmniejsza o połowę obrażenia otrzymywane od wrogów. Trzeba tylko pamiętać, by wcześniej uzbierać górę rupii, czyli lokalnej waluty. Bez grubego portfela nie ma co liczyć na hojność wróżek.

Siedem kur tłumaczy granice świata

Ekrany ładowania między strefami mogą budzić zastrzeżenia u części graczy. Zwłaszcza gdy ktoś liczy na swobodną podróż przez całe Hyrule bez żadnej przerwy. Dobrze rozumiem ten odruch: widzę przejście, więc chcę po prostu przez nie przebiec. Same przestoje są krótkie, ale wciąż da się je odczuć. Ich prawdziwy sens odkryłem jednak przy bardzo przyziemnym zadaniu.

Otóż w Wiosce Kakariko trzeba odnaleźć siedem ukrytych kur. Niby drobiazg, ale właśnie przy nim szybko dostrzegłem sens oddzielenia części lokacji przejściami z ekranami ładowania.

Gdybym mógł przynieść kury z dowolnego innego miejsca w Hyrule, po co miałbym szukać tych siedmiu rozrzuconych po wiosce? Cała zabawa opiera się na badaniu jednego terenu i szukaniu drogi do trudnych zakamarków. Import drobiu z zewnątrz zabiłby całe to wyzwanie.

Uznałem więc te granice za sposób na ochronę logiki zagadek. Sam ekran ładowania jest oczywiście przerwą w podróży, ale wyraźne oddzielenie obszarów pomaga utrzymać jasne zasady. Łatwo pogodziłem się z tym ograniczeniem, gdy tylko odkryłem jego cel. Ocarina of Time błyszczy właśnie w takich chwilach, w których kilka prostych reguł daje świetny pomysł na zabawę.

Japońskie głosy i polski humor

Sprawdziłem angielski oraz japoński dubbing. Ostatecznie zostałem przy japońskich głosach i polskich napisach, bo właśnie ta wersja aktorska najmocniej do mnie trafiła. Dobrze pasowała do emocji postaci i baśniowego charakteru przygody. Polski tekst pozwalał z kolei swobodnie śledzić dialogi oraz wyłapywać drobne żarty.

Młody Link rozmawia z potężnym Goronem w skalnej komnacie.
Fot. Goronowie to jeden z ludów zamieszkujących Hyrule, a rozmowy z nimi dostarczają również sporo humoru. / The Legend of Zelda: Ocarina of Time. © Nintendo.

Najwięcej językowych smaczków wyłapałem w Mieście Goronów. To miły detal, bo rozmowy z tamtejszym ludem mają własny styl i dają powód, by zatrzymać się na dłużej. W tak długiej wyprawie humor jest ważny. Pozwala odetchnąć między kolejnymi starciami i sprawia, że łatwiej polubić mieszkańców, dla których Link podejmuje te wszystkie wyzwania.

Muzyka świetnie napędza tę przygodę, a okaryna daje jej zupełnie nowy wymiar. Dźwięki są tu kluczem do świata, bo każda melodia ma swoje konkretne zadanie. Jedne otwierają przejścia i pomagają w rozwiązywaniu zagadek, inne działają jak szybka podróż do kilku ważnych dla fabuły miejsc. Dzięki temu instrument nie kurzy się w plecaku, a jego obecność w tytule gry ma stuprocentowy sens.

Ekran okaryny przedstawiający melodię Wodna serenada, zapis przycisków L, R, A, A, Y oraz opis podróży nad Jezioro Hylii.
Fot. Wodna serenada pozwala szybko przenieść się nad Jezioro Hylii. / The Legend of Zelda: Ocarina of Time. © Nintendo.

Tym bardziej boli mnie główna wada gry: niepełne udźwiękowienie dialogów. Skoro japońskie głosy tak dobrze budują charakter scen, chciałbym słyszeć je we wszystkich rozmowach. Przejście do dialogów opartych na samym tekście staje się wyraźnie odczuwalne. Przywykam do barwy głosu danej postaci, a po chwili muszę ją sobie dopowiadać podczas czytania.

Ostateczna ocena gry The Legend of Zelda: Ocarina of Time

Gra The Legend of Zelda: Ocarina of Time na Nintendo Switch 2 okazała się świetnym początkiem mojej przygody z tą serią. Najbardziej cenię to, jak dobrze łączą się tu podróże, nowy sprzęt oraz zagadki. Świat szybko nabiera sensu, a mimo to co chwilę kusi kolejnym sekretem.

Wybiórcze udźwiękowienie dialogów zostawia wyraźny niedosyt, a zwykłe walki nie dorównują pomysłowością najlepszym łamigłówkom i starciom z bossami. Mimo tych zastrzeżeń przez 26 godzin ciągle chciałem wracać do Hyrule. Była dokładnie taką odskocznią, jakiej szukałem. Po pracy z radością zajmowałem głowę kłopotami z innego świata. Czasem ratowaniem królestwa. A czasem tą jedną kurą, która znów gdzieś przepadła.

Na tym zresztą odkrywanie Hyrule nie musi się kończyć. Można wrócić do zapisu sprzed walki z finałowym bossem, wycofać się z zamku i ruszyć po pominięte znajdźki albo dokończyć poboczne sprawy. Po 26 godzinach nadal mam powody, żeby jeszcze trochę pobyć w tym świecie.

Ocena: 9/10

Plusy

+ Pomysłowe zagadki i świątynie o wyraźnie odmiennym charakterze.
+ Bossowie wymagający obserwacji, rozpoznania słabości i wykorzystania zdobytych narzędzi.
+ Świetne tempo oraz przemyślane dawkowanie kolejnych narzędzi.
+ Podróże między dzieciństwem a dorosłością przydatne również w zadaniach pobocznych.
+ Różnorodne, baśniowe Hyrule z równiną dobrze pełniącą funkcję centrum podróży.
+ Satysfakcjonujące aktywności poboczne, w tym wyprawa po Miecz Wielgorona.
+ Bardzo dobry japoński dubbing, udane polskie napisy i językowe smaczki.
+ Muzyka współtworząca atmosferę i mająca znaczenie w rozgrywce.

Minusy

- Wybiórcze udźwiękowienie dialogów - brak głosów w większej części rozmów szczególnie doskwiera przy tak udanej japońskiej obsadzie.
- Zwykłe potyczki są mniej angażujące niż eksploracja i rozwiązywanie zagadek.

KOMENTARZE