$type=grid$count=4$tbg=rainbow$meta=0$snip=0$rm=0$show=home

40 lat The Legend of Zelda i wciąż bez anime. Na co czeka Nintendo?

40 lat serii The Legend of Zelda, film aktorski w drodze, a serialu anime wciąż brak. Na co czeka Nintendo i jak mogłaby wyglądać adaptacja?

Mido chciałby przeprosić Linka. Kiedy poznajemy ich w Ocarina of Time, obaj mieszkają w lesie Kokiri. Mido dokucza Linkowi, bo ten jako jedyny z dzieci nie ma własnej wróżki. Siedem lat później jest mu już trochę wstyd. Prosi napotkanego w lesie podróżnika, żeby przy okazji przekazał dawnemu koledze przeprosiny. Jest tylko jeden kłopot. Właśnie rozmawia z Linkiem. Link przespał te siedem lat i obudził się w ciele młodego mężczyzny. Mido patrzy mu prosto w twarz i widzi obcego.

Gdybym mógł wybrać jedną grę Nintendo na serial anime, wziąłbym The Legend of Zelda: Ocarina of Time właśnie dla tej rozmowy. Chciałbym zobaczyć, jak Link przyjmuje przeprosiny, o których jeszcze wczoraj nawet nie marzył. I czy choć przez chwilę ma ochotę przedstawić się po imieniu.

Na czterdzieste urodziny Zeldy Nintendo przygotowało nową wersję Ocarina of Time. Od 5 listopada można w nią zagrać na Switchu 2, a moją recenzję znajdziecie w tym miejscu. Wiemy też, kto zagra Linka w kinie. Dalej za to czekamy na zapowiedź współczesnego japońskiego anime. Im dłużej myślę o tej rozmowie w lesie, tym bardziej żal mi właśnie takiej Zeldy, która miałaby całe dwadzieścia minut na ukazanie nam rodzinnych stron bohatera.

Zamek Hyrule z wysokimi kamiennymi wieżami i niebieskimi dachami, otoczony zielonymi drzewami pod pogodnym niebem w wersji anime.
Fot. Zamek Hyrule w stylistyce anime. Wizualizacja wygenerowana przy użyciu AI na podstawie zrzutu ekranu z gry The Legend of Zelda: Ocarina of Time (Nintendo).

Pikachu zdążył wystąpić w ponad tysiącu odcinków. Co zatrzymało Linka?

Link miał już zresztą swoją chwilę w telewizji. W 1989 roku studio DIC dało mu trzynaście odcinków zachodniej kreskówki pokazywanej w ramach The Super Mario Bros. Super Show!. Tamten Link mówił, flirtował z Zeldą i z upodobaniem rzucał przeciągłe „Excuuuse me, Princess!”. Jeśli ktoś obawia się, że gdy tylko usłyszy pierwszą kwestię ulubionego bohatera, zechce natychmiast oddać go w ręce scenarzystów do poprawki, poniekąd to rozumiem.

Tymczasem anime Pokémon wystartowało w 1997 roku, zaledwie rok po japońskiej premierze gier Pokémon Red i Green. Kiedy w 2023 roku główne role w anime przejęli Liko i Roy, widzowie mieli już za sobą ćwierć wieku z Ashem i Pikachu. Dla wielu dzieci to serial był pierwszym spotkaniem z Pokémonami. Łatwo zrozumieć, jak do tego doszło. Żeby przejąć się losem upartego Pikachu, który w pierwszym odcinku za nic nie chce słuchać swojego trenera, dziecko nie musiało mieć Game Boya. Po tych dwudziestu minutach miało już za to bardzo konkretny powód, żeby chcieć własnego Pikachu.

Ash mógł w następnym odcinku dotrzeć do innego miasteczka, spotkać trenera z całkiem innym problemem i przy okazji przedstawić widzom kolejnego stworka. Taki odcinek miał sens dla dziecka, które właśnie włączyło telewizor, miał sens dla fana, który uzupełnia Pokédex, i dla firmy sprzedającej karty. W dodatku za marką stoi The Pokémon Company, założona wspólnie przez Nintendo, Game Freak i Creatures. Trudno więc traktować decyzję o produkcji serialu jak wynik jednego głosowania w siedzibie Nintendo.

Zelda stawia scenarzystę przed innym wyzwaniem. Mógłbym obejrzeć kilka przygód Asha w dowolnej kolejności i wciąż kibicować mu w drodze po odznakę. Przeprosiny Mido poruszą mnie dopiero wtedy, gdy sam będę trochę pamiętał chłopaka, któremu należały się one siedem lat temu. Ocarina of Time wymaga od widza przywiązania do jednego miejsca i jednej grupy ludzi. Widzę w tym argument za zamkniętym sezonem. Nintendo ma tymczasem konkretny powód, by najpierw wysłać Linka do kin.

Nintendo postawiło na film aktorski. Co twórcy Zeldy mówili o ekranizacji?

Światową premierę aktorskiego filmu The Legend of Zelda zaplanowano na 30 kwietnia 2027 roku. Reżyseruje Wes Ball (Więzień labiryntu), księżniczkę gra Bo Bragason (Sterling Point), a Linka Benjamin Evan Ainsworth (Ród Smoka). Najwięcej o podejściu Nintendo mówi mi jednak inny szczegół z ich oficjalnego komunikatu. Firma wykłada ponad połowę budżetu filmu, a współproducentem jest sam Shigeru Miyamoto (twórca serii The Legend of Zelda). Za światową dystrybucję w kinach odpowiada Sony Pictures. Widać, że Nintendo bierze na siebie sporą część ryzyka i zostawia przy stole człowieka, który współtworzył Zeldę. Tak w praktyce wygląda słynna ostrożność japońskiego studia.

W maju 2023 roku, jeszcze przed ogłoszeniem filmu, serwis Polygon zapytał producenta serii Eijiego Aonumę o szanse na ekranizację Zeldy po sukcesie kinowego Super Mario Bros. Aonuma przyznał, że pomysł go interesuje, choć jego własny entuzjazm nie wystarczy, by ruszyć z produkcją. Siedzący obok Hidemaro Fujibayashi, reżyser Tears of the Kingdom, zasugerował, że znaczenie może mieć głos fanów. Pytanie dotyczyło jednak samej możliwości ekranizacji, bez określania jej formy.

Link i księżniczka Ruto unoszą się pod wodą, naprzeciw siebie, pośród zatopionych ruin oświetlonych promieniami słońca. Tak mogłoby wyglądać anime The Legend of Zelda
Fot. Link i księżniczka Ruto w podwodnym świecie Zorów. Ilustracja wygenerowana przy użyciu AI, inspirowana The Legend of Zelda: Ocarina of Time (Nintendo).

Na co więc czeka Nintendo? Moim zdaniem firma już wybrała, komu chce przedstawić Hyrule w pierwszej kolejności. Na listopadowym spotkaniu z inwestorami prezes Shuntaro Furukawa tłumaczył, że filmy pomagają Nintendo docierać do ludzi poza konsolami. Członek zarządu Yusuke Beppu wskazał konkretną zaletę kina. W półtorej do dwóch godzin można pokazać bohatera publiczności na całym świecie. Rodzina może pójść razem do kina, choć tylko jedna osoba w domu kiedykolwiek trzymała pad do gier. Rozumiem ten rachunek. Tyle że człowiek, który po seansie polubi świat Zeldy i zechce wrócić do Hyrule, może mieć ochotę zwyczajnie włączyć następnego wieczoru pierwszy odcinek anime.

Czy Link może się odezwać i wciąż pozostać Linkiem?

W grach Link zwykle milczy, bo to ja, z padem w ręku, mam się z nim utożsamić. Kiedy słucham przeprosin Mido, mogę mu w duchu wybaczyć albo pomyśleć, że trochę późno się opamiętał. Link nie odzywa się ani słowem, więc obie reakcje wydają mi się równie naturalne. W anime wystarczyłoby, żeby na dźwięk własnego imienia uśmiechnął się pod nosem albo spuścił wzrok. Ktoś musiałby wybrać reakcję bohatera za mnie już na etapie rysowania tej sceny. A gdyby Link jeszcze się odezwał, nawet ton jego słów zdradziłby, ile żalu zostało w nim po wcześniejszych docinkach Mido.

Nawet autorzy gier mieli z tym kłopot. W grze Echoes of Wisdom, gdzie grywalną bohaterką jest Zelda, była rzadka okazja, by pozwolić Linkowi zabrać głos. Podczas wywiadu dla serwisu „Famitsu” reżyser Satoshi Terada opowiadał, że zespół faktycznie wypróbował jego kwestie. Cokolwiek Link miał powiedzieć, brzmiało jednak jakoś obco. W końcu twórcy wymyślili fabularny powód, dla którego ten milczy. W pewnej mierze to rozumiem. Łatwo napisać dialog dla dzielnego młodzieńca z mieczem. Znacznie trudniej jest znaleźć aktora głosowego, który wypowie kwestię w ten sposób, by ktoś znający bohatera pomyślał: Tak, to właśnie on! To mój Link.

W mangowej wersji Ocarina of Time autostwa duetu znanego pod wspólnym pseudonimem Akira Himekawa Link prowadzi rozmowy i dostaje własny charakter. Jeszcze ciekawsze jest to, na co autorki pozwoliły sobie później. Pracując nad mangą Twilight Princess, zwróciły uwagę na kwestię z gry sugerującą, że Zelda i Midna spotkały się już wcześniej. W grze brakowało szczegółów, więc dopisały bohaterkom wspólną przeszłość. Właśnie takiej ciekawości życzyłbym ekipie anime. Zelda spędza przecież w Hyrule te same siedem lat, które Link przesypia. Co pamiętałaby z pierwszej nocy po ucieczce z zamku? Jej opowieści posłuchałbym równie chętnie jak jego.

Ocarina of Time ma historię na serial. Co zrobić z zagadkami?

Chłopiec wyciąga legendarny miecz. W baśni byłaby to chwila triumfu. W Ocarina of Time Link otwiera Ganondorfowi drogę do przejęcia Trójmocy Mocy, a sam budzi się siedem lat później w Hyrule pod jego rządami. Przez chwilę można wręcz uwierzyć, że Link zyskał na tej zmianie. Jest wyższy, silniejszy, wreszcie pasuje do dużego miecza. Potem wychodzi ze Świątyni Czasu i trafia na rynek. Jeszcze przed chwilą kręcili się tam kupcy, biegał pies, tańczyła para zakochanych. Teraz między ruinami snują się nieumarli. Dopiero na tym placu dociera do mnie, ile kosztowało go dorośnięcie.

Jako scenarzysta miałbym większy kłopot z zagadkami w anime, na których opiera się sama gra. W grze potrafię spędzić kilka minut przy zamkniętym przejściu i cieszyć się jak dziecko, kiedy wreszcie znajdę sposób na ich otworzenie. Jeżeli w serialu kamera od razu pokaże mi rozwiązanie, a Link przez kilka minut będzie oglądał ściany, zacznę wątpić w kwalifikacje Bohatera Czasu. A jeśli rozwiązanie wypadnie mu nagle pod nogi, całą przyjemność odkrycia zachowa dla siebie scenarzysta.

Jak do tego podejść? Wziąłbym na warsztat lokalizację znaną jako Zagubna Puszcza (w polskiej wersji remake Ocarina of Time). W grze można znaleźć drogę do Sarii, nasłuchując, z którego przejścia najgłośniej dobiega melodia. W anime najpierw pokazałbym przyjaciółkę Linka ćwiczącą na okarynie, jeszcze w wiosce. Niech raz pomyli nutę i powtórzy fragment. Później, na rozstaju w lesie, spod szumu liści na moment wybiłyby się te same dźwięki. Widz ma sekundę, żeby rozpoznać melodię, zanim Link skręci. A jeśli jej nie rozpozna? Wciąż dowie się czegoś o chłopaku, który tak dobrze zna grę przyjaciółki.

Wersja anime The Legend of Zelda. Saria i Link stoją naprzeciw siebie w słonecznym lesie Kokiri, otoczeni zielenią i świecącymi wróżkami.
Fot. Link i Saria w lesie Kokiri w stylu anime. Wizualizacja wygenerowana przy użyciu AI na podstawie zrzutu ekranu z gry The Legend of Zelda: Ocarina of Time (Nintendo).

Frieren dała Voll'owi chwilę. Dałbym taką samą Malon i Mido

W szesnastym odcinku Frieren. U kresu drogi elfka odwiedza starego znajomego. Krasnolud Voll od stuleci broni wioski, którą kochała jego zmarła żona. Wciąż dotrzymuje danej jej obietnicy, choć nie potrafi już przypomnieć sobie jej twarzy ani głosu. Najbardziej lubię chwilę, kiedy Frieren ma już ruszać w dalszą drogę. Voll woła za nią, bo chciał jej jeszcze powiedzieć, że śniła mu się żona. Mógłbym już oglądać kolejną przygodę Frieren, a cieszę się, że kamera została przy tej dwójce o kilka sekund dłużej.

Właśnie takiego oddechu chciałbym dla anime o Zeldzie. Po przebudzeniu Link ma do uratowania całe Hyrule, ale ja chętnie skręciłbym z nim do pierwszej znajomej chaty. Dla niego od ostatniej wizyty minęło ledwie parę chwil. Ktoś po drugiej stronie drzwi miał siedem lat, żeby ułożyć sobie życie, zestarzeć się albo za kimś zatęsknić. Pozwoliłbym Linkowi zajść na ranczo, posłuchać Malon przy koniach, a potem popytać, dokąd po zniszczeniu rynku przenieśli się dawni znajomi z miasta. Spokojnie obejrzałbym taki odcinek, nawet gdyby miecz przez cały czas tkwił w pochwie. Kiedy wreszcie Link musiałby go dobyć, sam umiałbym wymienić ludzi, dla których warto to zrobić.

Najchętniej zobaczyłbym jednak koniec tamtej rozmowy w lesie. Mido właśnie poprosił Linka, żeby przekazał przeprosiny chłopakowi, który przecież stoi przed nim. W mojej wersji Link nabiera powietrza, jakby już miał zdradzić, kim jest. W końcu mówi tylko, że przekaże. Mido może odejść trochę lżejszy na duchu, a Link dowiaduje się czegoś o tych siedmiu latach, których sam nie pamięta. Gdzieś po drodze chłopak, który tak mu dokuczał, zaczął żałować, że nie zdążył go przeprosić. Na takie anime w świecie Zeldy czekam.

KOMENTARZE